چه قدر سخته تمام روز رو منتظر شب باشی که دوباره زل

 بزنی به صفحه سرد مونیتور و فقط نگاهت به ایدی یه نفر

 باشه و همش دعا کنی که روشن باشه با اینکه از قبل میدونی

 امشبم مثل تموم شبهای گذشته فقط باید چشمهای خواب رفته

 ادمک ایدیشو ببینی و درد دلاتو براش اف بذاری به این امید

 که شاید اومدو خوند و جوابتو داد جوابهایی که مثل همیشه

حرف تازه ای توش نیست انگار که هیچوقت نمیخواد باور

 بکنه که :

.

.

دوستش داری